از اونجایی که هیچوقت نمیتونیم خفهخون بگیریم،دوباره..

باید از همون چن سال پیش که همهچی رو انکار میکردم و میگفتم مهم الانه و بعدا یادمون میره میفهمیدم. باید میفهمیدم یه روزی میرسه که یکی وایمیسه جلوم و میگه خسته شده. داد میزنه، به من اشاره میکنه و میگه “ این چن ساله که حالش بده”. که یه روزی تنها کاری که از دستم برمیاد گریه کردنه ولی از گریه کردن و غصه خوردن هم خسته میشم. اونروزی که گفتی " تو خوب نباشی که میشه دنیا رو نابود کرد" باید میفهمیدم ادبیات تو صرفا برای قشنگ کردن لفظه و محتوایی پشتش نیست. باید میفهمیدم که خبری از هیولای درون نیست. که تو بد نیستی. که هیچچی تقصیر تو نیست. من تو رو اورده بودم

کاش هنوز بارون میومد، تو ا اس پ سیل راه میافتاد، تو تاکسی با کیف پول خالی مواجه میشدیم، خیس آب میرسیدیم سر کلاس، س بهم اون شلوار بنفشه رو میداد، میرفتیم سیب پپرونی میخوردیم، اگه پول داشتیم میرفتیم لونا لانژ و رزماری، یا وقتای بیپولی میرفتیم مهتاب تیک اوی میگرفتیم، یا اینقدر میرفتیم ماهور که بهمون کیک و لاته کادو میداد، میرفتیم سوپرمارکت به اندازه ی سه تا خانواده خرید میکردیم، هشت شب برا استراحت میرفتیم پارک که هوا بخوریم ولی بادیاسپلش و سیگار قایم میکردیم تو جیبمون، دوازده شب لباسامونو میگرفتیم تو دستمون و با تیشرت و پیژامه خودمونو می

راهی که نمیشه برگشت رو باید برگردم، باید خیلی وقت پیش برمیگشتم..

دلتنگی، حال نیست که یک روز باشد و فردایش رفع شود برود پی کارش. دلتنگی سم است. دلتنگ که شوی در تمامی رگهایت جاری میشود و با تک تک اکسیژنهای خونت آمیخته میشود و هیچوقت بیرون نمیرود. مثل آن وقتی که در اوج وصال هستی و دلت تنگ میشود، مثل آن وقتی که آدمها میدانند کسی رفتنی است و تک تک لحظات ماندنش را -هرقدر که طولانی باشد- گریه میکنند. مثل آن که شعری که میگفت زندگی سراسر دلتنگی و غم هجران است، حتی اگر وصال باشد غمانگیز تر میشود. دلتنگی سم است و تک تک نفسهایمان همانقدر که به اکسیژن آغشته است، به دلتنگی نیز.

اجازه بدین این یه هفته خوشی بگذره، وگرنه چسناله دارم براتون.